‘NBritanya’nın sınırları açığa çıkıyor ve bilginin başarısız olduğu yerde merak büyüyor. (“Şimdi İngiltere’nin sınırı açık ve tüm bilinmeyenler harika.”) Tacitus, 2000 yıl önce bu ülkenin Roma istilasını yazıyordu. Brexit ve 2010 sonrası kemer sıkma politikalarının aksine, bu işgal bir kendine zarar verme eylemi değil, dışarıdan dayatılan bir eylemdi.
Bunca yıldan sonra, İngiltere’nin sınırları kesinlikle açığa çıkıyor. En son Inside-Out siyasi haber bülteninde, eski Finans Zamanları yorumcu Philip Stephens bu konuda hiçbir şey söylemiyor: “İngiltere bir gerileme sarmalına hapsolmuş durumda. Ekonomi, düşük büyüme ve yüksek enflasyona kilitlendi. Kamusal alan ileri bir çöküş halindedir. Ve muhafazakârlar, muhalefetin ganimetleri için birbirleriyle savaşmaya hazırlanırken, ulus hayretle bakıyor.”
Diğer yorumcular bahislerini korurken, Stephens kendini ortaya koyuyor. “Koalisyonları unutun. Keir Starmer toprak kaymasına doğru gidiyor” diye yazıyor. “Hiçbir iktidar partisi, seçmenleri bu kadar hor görmemişti, yakında bir dönem daha isteyecektir.”
Bu noktada canlı bir anı canlandı. 1992 seçimlerinden bir gün önce ekonomist Roger Bootle ile Ascot’taydım. 13 yıllık Thatcherizm ve 1990-92 durgunluğundan sonra İşçi Partisi’nin zafer kazanma olasılığı o kadar kesindi ki, bahisçiler 6-1 teklif ediyordu. aykırı Muhafazakar bir zafer.
Roger ve ben o zamandan beri kendimizi tekmeledik, tecrübeli yarışçılar olarak bu sansasyonel olasılıklardan yararlanmadık. Ve tabii ki John Major ertesi günkü seçimi kazandı.
İşçi Partisi’nin yenilgisinin birkaç açıklaması vardı. Çoğu kişi bunu partinin o haftaki Sheffield mitinginin muzaffer olduğu varsayılan tonuna bağladı, diğerleri ise korkunç derecede Kinnock karşıtı bir ön sayfaya atıldı. Güneş Seçim günü “gazete”. Benim görüşüm, bunun, o zamanki Tory başkanı Chris Patten’in “İşçi vergi bombası” kampanyasının kümülatif başarısına bağlı olduğu yönünde.
Bu da bizi günümüze ve Starmer ile gölge başbakanı Rachel Reeves’in vergi taahhütlerine aşırı ihtiyatlı yaklaşımlarına geri getiriyor. 1992’de olanlardan sonra, kemer sıkma politikalarının verdiği zararın hızla onarıldığını görmek isteyenlerin umutlarını boşa çıkarsa da bu anlaşılabilir bir durumdur.
Öyle olsa bile, eleştirmenler bu stratejideki potansiyel boşluklara işaret ediyor ve aşırı temkinli rakamların hala bir anlam ifade etmediğini savunuyorlar; bu nedenle, haklı olarak itibarını yitirmiş olsa da, bir Tory partisinin bu darmadağınlığı yine de bir “vergi bombası” korkusuyla şansını deneyebilir.
İşçi Partisi, G7’de en yüksek “sürdürülebilir büyümeyi” sağlama vaadiyle korkuları bastırmayı planlıyor. Hangi bağlamda – evet, işte geliyor – Brexit çirkin yüzünü gösteriyor.
Şimdi, Neil Kinnock, seçimleri kaybetmiş eski bir İşçi Partisi lideri olarak, Starmer’ın Brexit’e ve seçimlere yaklaşımına alenen müdahale etme konusunda takdire şayan bir şekilde isteksiz. Daha ileri gitmeden önce, seçimleri kaybetmiş olsun ya da olmasın, Lord Kinnock’un 1980’lerde İşçi Partisi’ni kendisinden kurtarmada kahramanca bir rol oynadığına dair fikrimi belirtmek isterim. Zamanı geldiğinde Tony Blair’in yararlandığı pek çok sert aşı yaptı. Ve bu arada, Irak’ın işgalini desteklemek gibi korkunç bir hata yapıp yapmadığından şüpheliyim. Ayrıca, bir Avrupa komisyon üyesi olduğunda, bu ülkenin ekonomisi ve değerleri için AB gümrük birliğine ve ortak pazara üyeliğin ne kadar önemli olduğunu takdir etti.
Kısa bir süre önce Birleşik Krallık’ta Değişen Avrupa etkinliğinde mevcut politika hakkındaki görüşleri hakkında sorgulandı ve şöyle dedi: “Sürdürülebilir bir kalkınma hırsına ulaşmanın veya bu tutkuyu gerçekleştirmeye yönelik ilerlemenin nasıl mümkün olacağı konusunda – büyük bir sadakatle – endişeleniyorum. Tek pazara bağlılığımızın yokluğunda yüksek ekonomik büyüme oranı.”
“Kendimizi büyük bir müreffeh pazardan dışlayarak ve bunu yapmaya devam ederek … büyüme oranlarına nasıl ulaşabileceğinizi ve sürdürebileceğinizi görmek çok zor.”
Starmer ve Reeves için endişem, konuyu kavramayarak ve Muhafazakar Brexit felaketini büyük bir seçim sorunu haline getirerek, vergiyle ilgili korkuları hafifletecek geliri sağlayacak olan “sürekli büyümeyi” elde etme şanslarını engellemeleridir. bomba. Belli ki Kinnock da aynı şeyi hissediyor.
Son köşemde alıntıladığım şeyi tekrarlıyorum – Royal London’dan Trevor Greetham’ın analizi: “Bir ‘Brexit temettü’ olmasa da, kesinlikle ‘Brexit’i tersine çeviren’ bir temettü olacaktır.” Vergi ve harcama planları, Bütçe Sorumluluğu Ofisi’nin onayı ile önemli ölçüde daha büyük bir ekonomiye dayalı olabilir. Bu kesinlikle İşçi Partisi’nin iktidara giden yolunu kolaylaştıracaktır.
Yorum Yap