GOregon kırsalında kürek çekerken, sık sık tamamen kendim olabileceğim bir dünya hayal ederdim. Bazı alanlar için “yeterince siyah” ve diğerleri için “yeterince beyaz” olma yönündeki dırdırcı toplumsal baskıyı hissetmediğim bir dünya. Tuhaflığımı bir anlaşma bozucu olarak değil, bir süper güç olarak gören bir dünya.
Pulse Nightclub benim için bunu somutlaştırdı. İki valiz toplayıp Orlando sığınağına kaçtıktan sonra aradığımı ortaya çıkardım. Dönen disko topları ve bar boyunca seken flaş ışınları, hepimizi kimse izlemiyormuş gibi dans etmeye cüret etti. Döşeme tahtalarından yayılan vuruşlar özgünlüğümüzü ortaya çıkardı ve bizi her zaman bacak bacak üstüne atmamızı, bileklerimizi sertleştirmemizi ve sesimizdeki çakılları derinleştirmemizi söyleyen bir dünyaya karşı ritmik bir protestoya itti. Orada güvenlik vardı. O duvarların içinde normaldik.
Geceleri gözlerimi kapattığımda, 12 Haziran 2016’da o normalin milyonlarca parçaya ayrıldığı anları hatırlıyorum. Hissedebiliyor, duyabiliyor, görebiliyorum. Pisuvarın üzerindeki canlı poster. Lavabonun kenarında sallanan bardak, sanki aşağıdaki fayanslara düşecekmiş gibi tehlikeli bir şekilde tünemişti. Bir saldırı tüfeğinden ilk silah sesleri. Odaya sızan kan ve duman kokusu.
Saatler sonra dünya dehşetimize uyandı: 49 ölü; 53 yaralı. Dünyanın dört bir yanındaki LGBTQ toplulukları, insanlığınız sürekli olarak tartışmaya açıkken, hiçbir alanın güvenli bir alan olmadığına dair sarsıcı bir hatırlatmayla sarsıldı. Evlilik eşitliği ve yükselen toplumsal kabul üzerine yapılan kutlamalar birdenbire şiddetle bölündü. Bizimki bir gecede kuşatma altındaki bir topluluktu, ülkenin tarihteki LGBTQ insanlarına yönelik en ölümcül saldırısının kırık parçalarını topladı.
Bu topluluk bugün kuşatma altında.
Bu korkunç trajediden sadece birkaç yıl uzakta olan Florida, ülkeyi kasıp kavuran LGBTQ sivil haklarına yönelik nefes kesen saldırılarla eş anlamlı hale geldi. Vali Ron DeSantis ve onun sağcı müttefikleri, kitap sansüründen trans gençlere yönelik sağlık hizmeti yasaklarına ve banyo yasaklarına kadar, sivil özgürlüklerimiz pahasına siyasi kariyerler inşa etmek için tasarlanmış bir dizi insanlıktan çıkarıcı politika başlattı. Bu yasaların tümü, LGBTQ kişilere karşı ayrımcılığı ve şiddeti rasyonalize etmek için uzun süredir kullanılan aynı tehlikeli ideoloji tarafından canlandırılıyor: Biz, “yayılması” ancak hükümetin bizi sansürleme gücünü kullanarak durdurulabilecek bir “bulaşıcıyız”. toplum. Bu tamamen saçma argüman, bizi o derme çatma dolaba geri dönmeye zorlamak için “çocukları bizden koruma” vaatleriyle birlikte pazarlanıyor.
Devamını oku: Buradayız, Queer’iz, Florida’da Evleniyoruz
LGBTQ kişilerin şeytanlaştırılması yeni değil. İster Stonewall İsyanlarına yol açan polis baskınları, ister ACT UP hareketini ateşleyen HIV/AIDS krizi olsun, bu topluluk daha önce sayısız kez sırtını duvara dayadı. Ve tarihin her önemli noktasında ileriye doğru yeni bir yol açtık. Hikayelerimizi özür dilemeden paylaşarak ve bizi tüketmekle tehdit eden vahşi nefret yerine radikal sevgiyi seçerek daha iyi, daha kapsayıcı bir geleceğin var olmasını istedik.
Yedi yıl önce Pulse’ta yaşanan trajedinin ardından Orlando da benzer bir kritik seçimle karşı karşıya kaldı. Televizyon uzmanlarına yenik düşebiliriz. Savaş tamtamlarını çalabiliriz. Ya da aşkı seçebiliriz. Hiç kimse izlemiyormuş gibi herkesi dans etmeye cesaret eden bir şehir haline gelerek, Pulse’un ruhunu somutlaştırabiliriz. Biz ikincisini seçtik. Sevgiyi nefrete tercih ettik.
Ait olacak bir yer aramak için evden ayrıldığımda, yeni bir topluluğa aşık olmayı beklemiyordum. O topluluğun militarize edilmiş nefretin alevlerinden geçmesini izleyeceğimi hiç düşünmemiştim. Ve parçaları bir araya getirme mücadelemizin, yorgun bir ulusa, nefretin komşularımızı şeytanlaştırmaya, onları boyun eğdirmeye ve bizi dikiş yerlerimizden ayırmaya çalıştığında başka bir yol olduğunu gösterebileceğini hayal bile edemezdim. Sadece birlikte yürümeyi seçmeliyiz.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gerekenler
Yorum Yap